Kanin's space | ТЧιηк Διffεrεητ

Just another WordPress.com site

กลับบ้าน (part 1)

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วได้เดินทางขึ้นเหนือเพื่อไปเที่ยวกับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่อยู่แล็ปเดียวกัน สนุกสนานดี ทำให้กลุ่มสนิทสนมกันมากกว่าเดิมด้วย อย่างไรก็ดี จุดมุ่งหมายของการขึ้นเหนือครั้งนี้อีกอย่างนอกจากการไปเที่ยว คือ "การกลับบ้าน"

เราไม่ได้กลับเชียงใหม่มาปีกว่าแล้ว สาเหตุคงเป็นเพราะแม่เราย้ายลงมาอยู่ที่กรุงเทพแล้ว ทำให้เหตุผลที่จะกลับไปเชียงใหม่น้อยลง แต่ยังไง ที่นี่ก็เป็นที่ๆ เราเกิดและเติบโตมาในวัยเยาว์อยู่ดี การกลับมาที่นี่อาจจะไม่ใช่การกลับ"บ้าน"ที่ตรงความหมาย หากเป็นการกลับสู่สิ่งแวดล้อมที่หล่อหลอมตัวเรามาจนเป็นเราในทุกวันนี้

การกลับไปครั้งนี้ เรียกได้ว่าแทบจะเดินสายจนไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย เริ่มจากการไปพักที่บ้านอาโกว(น้องสาวพ่อ)คนนึงของเราในคืนวันที่ 21 ม.ค. อาโกวท่านนี้ยังคงใจดีต่อเราไม่มีเปลี่ยนนับตั้งแต่อดีตจนถึงวันนี้

ในเช้าวันที่ 22 เราเริ่มตระเวณไปเยี่ยมอาโกวที่สนิทอีก 2 ท่าน กาลเวลาทำให้สังขารท่านเริ่มโรยรา แต่ท่านทั้งสองก็ยังกระปรี้กระเปร่าเมื่อมีหลานๆ มาเยี่ยม(เรากลับเชียงใหม่พร้อมน้องชายอีกคน) ดูแล้วรู้เลยว่า ลูกหลานควรต้องหมั่นมาเยี่ยมเยียนญาติผู้ใหญ่บ้าง อย่ารอให้ท่านมาหาเรา เพราะท่านเดินทางไม่ไหวแล้ว

หลังจากไปเยี่ยมญาติ เราก็ไปที่ร.ร.ยุพราชวิทยาลัย สถานที่เรียนม.ปลายของเรา อ.ที่เรารู้จักหลายท่านเกษียณไปแล้ว แต่เราก็ยังพอมีโอกาสได้พบอ.ที่เคยสอนเราบ้าง ดูท่านดีใจมากที่เราเดินทางมาเยี่ยม ดูเหมือนว่าช่วงหลังๆ เพื่อนๆ รุ่นเราจะไม่ค่อยกลับมาเท่าไหร่แล้ว แต่ละคนคงมีภาระหน้าที่กันไป เราคิดว่าที่จริงเพื่อนเราถ้ามีโอกาสรวมตัวกันเพื่อไปรดน้ำดำหัวอ. เหมือนเมื่อก่อน คงยินดีไปกันทุกคนแน่ๆ

ตอนที่เราไปทราบว่าทางร.ร.เพิ่งถูกประเมินการเป็นร.ร.พระราชทาน มีหลายอย่างดูพัฒนาขึ้น แต่สถิติบางอย่างก็แย่ลง เช่นเปอร์เซ็นการติดโควต้าม.ช. แต่สุดท้ายเราก็ดีใจที่เราได้มาเรียนที่นี่ ด้วยความเป็นลูกชาวบ้านธรรมดาอย่างเรา การเรียนในร.ร.ที่มีสภาพแวดล้อมอันหลากหลาย ทั้งเด็กในเมือง เด็กนอกมือง เด็กเก่งจากต่างจังหวัด ลูกคุณหนู หรือลูกชาวบ้าน มันทำให้เรารู้จักสังคมที่กว้างขวางมากขึ้น ความรู้สึกตอนที่ห้องเราพยายามซ้อมเชียร์เพื่อล้มแชมป์เก่าอย่างสาธิตม.ช. (แต่สุดท้ายก็แพ้ 555) มันยังคงอยู่ในความทรงจำที่ดีของเรา

ตอนเย็นๆ วางแผนจะไปหาแต๊ก เพื่อนชาวหอคณะถาปัดที่ไปเรียนต่อม.ช. แต่เสียดายที่เวลาว่างไม่ตรงกัน เพราะตอนหัวค่ำเรามีนัดไปงานฉลองรับปริญญากับต้น เพื่อนซี้เก่าตั้งแต่สมัยอนุบาล ประถม แยกกันตอนม.ต้น แล้วไปเจอกันตอนม.ปลายอีกครั้ง ปีนี้ต้นจบจากคณะแพทย์ซะที พอดีเรารู้จักกับครอบครัวต้นตั้งแต่เรายังเด็ก เลยไปร่วมฉลองกับครอบครัวต้น รู้สึกดีใจที่เรายังคงรักษามิตรภาพอันยาวนานมาได้จนถึงวันนี้ คืนนี้เราอยู่ฉลองกับต้นจนดึกเลยทีเดียว ขากลับขับรถเครื่องกลับบ้าน รู้สึกเสียวแก๊งค์มอเตอร์ไซด์เหมือนกันแฮะ

(ค่อยต่อ entry หน้า)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: